Filozofia rzeczy znalezionych - 忘れ物係の哲学

W piwnicy dworca Tokyo Station znajduje się biuro rzeczy znalezionych. Pan Yamada pracuje tu od piętnastu lat. "Przepraszam, jestem prawie pewna, że zapomniałam wczoraj parasolki..." Stoi tam młoda kobieta, wyglądająca na zaniepokojoną. Pan Yamada spojrzał na półki. Jest tam ponad trzydzieści parasolek z wczoraj. "Jaki to był rodzaj parasolki?" "Plastikowa parasolka."

Pan Yamada pomyślał w duchu. Jego teoria głosiła, że "ludzie, którzy zapominają plastikowych parasolek, muszą mieć małe przywiązanie do rzeczy". "Czy to ta?" Pokazuje podobną plastikową parasolkę. "Ach, tak! Prawdopodobnie..." Czy to naprawdę była jej parasolka, nikt nie wie. Ale to w porządku.

Za każdym razem, gdy pan Yamada widzi zgubione przedmioty, myśli o ich właścicielach. Przez piętnaście lat wypracował własną filozofię. Ludzie, którzy zapominają planerów, są zbyt zajęci. Ludzie, którzy zapominają książek, są marzycielami. Ludzie, którzy zapominają portfeli - to sytuacja awaryjna.

Po południu do okienka podszedł starszy mężczyzna. "Szukam czegoś, co zgubiłem dwadzieścia lat temu." Pana Yamadę to zaskoczyło. "Dwadzieścia lat temu? Normalnie rzeczy są utylizowane po trzech miesiącach..." "Wiem. Ale pomyślałem, że może, choćby tylko teoretycznie." "Co to był za przedmiot?"

"Małe drewniane pudełko. To była pamiątka po moim ojcu... Tego dnia spieszyłem się na rozmowę o pracę i zostawiłem je w pociągu." W oczach mężczyzny było głębokie żalu. Pan Yamada przypomniał sobie głębię magazynu. Stała tam stara półka, której nikt nigdy nie dotykał.

"Właściwie, jest miejsce, gdzie przechowujemy szczególne zguby. Dla rzeczy, których nie można było wyrzucić..." Pan Yamada skierował się do magazynu. Na zakurzonej półce rzeczywiście stało stare drewniane pudełko. Miało przyczepioną metkę z datą sprzed dwudziestu lat.

"To coś, co zostawił mój poprzednik, mówiąc: 'Na pewno ktoś kiedyś po to przyjdzie'." "Czy to może być to?" Wyraz twarzy mężczyzny się zmienił. W oczach pojawiły się łzy. "To jest... Nie mogę uwierzyć, że wciąż tu jest..."

"Po tej rozmowie dostałem wiadomość, że mój ojciec zmarł... Ostatecznie rozmowa poszła źle, a ja straciłem też pudełko..." "Ale ta porażka stała się punktem zwrotnym, by znaleźć własną drogę. Teraz prowadzę małą firmę."

Słuchając, pan Yamada pomyślał: Zgubione przedmioty mogą czasem zmieniać życie. Po wyjściu mężczyzny pan Yamada pogrążył się w myślach. Zgodnie z jego filozofią, ludzie, którzy zapominają ważnych rzeczy, muszą mieć serca wypełnione innymi sprawami.

Ale przypadek tego mężczyzny był inny. To nie znaczy, że jego teoria jest błędna. Każdy niesie ze sobą inne okoliczności w różnych momentach. Wieczorem przyszła stała bywalczyni, licealistka.

"Znowu zapomniałem etui na bilet..." powiedział, wyglądając na zawstydzonego. "Jest na trzeciej półce," odpowiedział natychmiast pan Yamada. "Skąd pan to wie?" "Zawsze coś zapominasz w poniedziałki."

"Bo po zbyt intensywnej zabawie w weekend, w poniedziałkowe poranki głowa musi być nieostra." Licealistka się zaśmiała. "Niesamowite! Pan jest jak detektyw." "To tylko obserwacja. Ludzie mają swoje schematy."

Następnego dnia pan Yamada uczył nowego pracownika, Tanakę, jak wykonywać pracę. "Powiedział, że zgubienie tego pudełka zmieniło jego życie. Gdyby go nie zgubił, może miałby inne życie." "W takim razie nawet zapomnienie czegoś ma znaczenie."

Po południu przyszedł turysta z zagranicy. Wygląda na to, że zapomniał aparatu fotograficznego. Pan Yamada sprawdził półkę. Jest tam jeden drogi aparat. Ale patrząc na rejestry, został znaleziony na linii Chuo. Zgodnie z przepisami, to z innej linii. Ale ten aparat też musi czekać na swojego właściciela.

'Zgubione przedmioty to nie tylko rzeczy. To wspomnienia i fragmenty żyć'. Taka była filozofia pana Yamady. I dziś też, w piwnicy dworca Tokyo Station, zapomniane przedmioty czekają na swoich właścicieli. Czasem czekają nawet dwadzieścia lat. Ale to w porządku. Bo na pewno, kiedyś, ktoś po nie przyjdzie.