A Stray Day: One Cat's Record - 迷い猫、一日の記録

Koenji przed świtem wciąż było ciche. Tylko blask latarni padał na zaułki, a na klatce schodowej apartamentowca nie było nikogo. W drzwiach na trzecim piętrze była mała szpara.

Przez tę szparę wyślizgnął się pojedynczy pręgowany kot. Postawił przednie łapy na betonowym podestcie i zatrzymał się na chwilę. Stał nieruchomo, poruszając nosem, jakby sprawdzał poranne powietrze.

Kot powoli zszedł po schodach i wyszedł na zaułek. Jak na poranek w Koenji, było niezwykle spokojnie – bez wiatru, nawet liść nie drgnął. Kot zaczął iść wzdłuż ściany i wślizgnął się do ogrodu sąsiedniego domu.

W ogrodzie stały ustawione w rzędzie doniczki, a kot szedł ostrożnie między nimi. Niezależnie od tego, jak cichy był dźwięk, uszy kota reagowały natychmiast. Gdy drążek do suszenia prania zakołysał się lekko, mimo że nie było wiatru, kot zamarł w miejscu.

Po chwili kot znów ruszył. Przechodząc przez kilka zaułków, wyszedł na krytą pasaż handlowy w Koenji. Wśród rzędów zamkniętych sklepów kot szedł powoli środkiem pasaży.

Za końcem pasaży znajdowała się mała świątynia. Kot wszedł po kamiennych schodach, stopień po stopniu, i wkroczył na teren świątyni. Na terenie było kilka gołębi, ale na widok kota natychmiast odleciały. Kot usiadł obok postumentu kamiennego psa stróżującego i rozejrzał się przez chwilę.

Rano właścicielka kota zauważyła szparę w drzwiach. Gdy zorientowała się, że kota nie ma w pokoju, natychmiast wyszła na zewnątrz i zaczęła chodzić po okolicy, wołając go po imieniu. Nieważne, jak długo wołała, nie było odpowiedzi.

Gdy nadeszło popołudnie, niebo nagle pociemniało. Deszcz zaczął się jako lekka mżawka, ale szybko się wzmocnił. Kot pobiegł pod okap świątyni i schronił się tam przed deszczem. Przestrzeń pod okapem była wąska, ale deszcz tam nie sięgał.

Podczas gdy deszcz nadal padał, kot próbował wrócić do pasaży. Jednak przy wyjściu z pasaży stał bezpański pies. Był dużego wzrostu i, zauważywszy kota, odwrócił się w jego stronę. Kot nie mógł się ruszyć.

Kot zawrócił i obszedł świątynię od tyłu. Stamtąd ciągnęły się nieznane zaułki. Nawet jeśli deszcz miałby się wzmocnić, kot nie miał wyboru – musiał iść dalej. Skręcił w wąską uliczkę, potem skręcił ponownie i stopniowo oddalał się coraz bardziej.

Właścicielka szukała kota także w dzielnicy handlowej. Gdy zapytała mężczyznę, który przez wiele lat pracował jako sklepikarz w pasażu, odpowiedział: „Nie widziałem żadnego kota." Nawet w dość dużym pasażu handlowym nie było śladu kota.

Gdy zbliżał się wieczór, deszcz nie ustał. Po długiej objazdowej drodze kot wrócił znów na teren świątyni. Gdy wszedł pod okap, wciąż było tam miejsce, by schronić się przed deszczem. Kot zwinął się w kłębek i usadowił się tam.

Właścicielka udała się do świątyni po raz ostatni. Mówiąc sobie, że nieważne, jak bardzo jest zmęczona, rezygnacja z poszukiwań niekoniecznie jest słusznym wyborem, weszła po kamiennych schodach. Gdy wkroczyła na teren świątyni, zobaczyła mały cień pod okapem.

„Jesteś." Właścicielka powiedziała to cichym głosem. Kot siedział nieruchomo pod okapem. Właścicielka podeszła cicho i powoli wyciągnęła rękę. Kot nie uciekł. Właścicielka podniosła kota i owinęła go kurtką, którą miała na sobie.

Właścicielka, wciąż trzymając kota, wróciła tą samą drogą, którą przyszła. Latarnie zaczynały się zapalać w zaułkach Koenji. Deszcz wciąż padał, ale kot w kurtce pozostawał suchy. Gdy dotarli przed apartamentowiec, właścicielka weszła po schodach.

Po powrocie do pokoju właścicielka natychmiast zamknęła drzwi na klucz i założyła również nowy zatrzask. Jako kot, swobodne wędrówki na zewnątrz nie są już czymś, co ten kot może łatwo robić. Jednak to, czy kot to rozumie, niekoniecznie jest pewne.

Kot usiadł przy oknie, wpatrując się w dal. W miasteczku Koenji latarnie zapalały się jedna po drugiej. Krople deszczu spływały po szybie okna, a za nimi światła rozmywały się miękko. Kot siedział tam dalej, powoli poruszając ogonem.