Zanim lód się roztopi - 氷が溶ける前に

Letniego popołudnia główna hala dworca w Kioto była przepełniona ludźmi. Rozbrzmiewały echem zapowiedzi, a z każdej strony słychać było dźwięk kół walizek toczących się po podłodze. Przez ten zgiełk biegł mężczyzna w granatowym garniturze. To był Tatsuya.

W prawej ręce Tatsuya trzymał teczkę, a z lewej zwisała biała papierowa torba. W środku torby znajdowało się matcha kakigori, które właśnie kupił w sklepie niedaleko targu Nishiki. To był prezent dla jego matki. Chciał za wszelką cenę przywieźć je do rodzinnego domu w Osace, zanim się roztopi.

W chwili, gdy wyszedł ze sklepu, Tatsuya zdał sobie z tego sprawę. W środku był tylko jeden worek z lodem. Letni upał w Kioto przerósł jego wyobrażenia, a dno torby było już lekko wilgotne. Dwadzieścia minut do następnego Shin-kaisoku. Musiał się spieszyć.

Wchodząc na halę, Tatsuya zatrzymał się przy pobliskim kiosku. Pomyślał, że może uda mu się kupić worek z lodem lub trochę lodu. Ale kiedy spojrzał na półkę, produkty chłodzące były już wyprzedane. Latem muszą znikać szybko.

Następny kiosk był taki sam. I kolejny. Po odwiedzeniu trzech sklepów Tatsuya westchnął. Ręka trzymająca torbę wcześniej czuła chłód, ale teraz już nie była taka zimna. Zarówno czas, jak i lód znikały, krok po kroku.

Tatsuya zatrzymał się na chwilę i pomyślał. Sklep całodobowy może mieć lód. Wyjście poza dwór zajęłoby zbyt dużo czasu. Myśląc, że gdzieś na terenie dworca musi być lód, ruszył dalej.

Właśnie wtedy młody mężczyzna w mundurze pracownika dworca przeszedł obok. Tatsuya zawołał go, zanim zdążył pomyśleć. „Przepraszam, czy jest na dworcu miejsce, gdzie sprzedają lód?”

Po chwili namysłu pracownik dworca powiedział: „W sklepach na dworcu może być trudno. Czy mógłby pan chwilę poczekać?” I szybko odszedł gdzieś. Tatsuya wpatrywał się w torbę z niepokojem. Mokra plama na dnie rozszerzała się.

Tatsuya czekał tam przez chwilę. Minęła minuta, potem dwie. Do odjazdu zostało tylko dziesięć minut. Nieświadomie przestępował z nogi na nogę, raz po raz sprawdzając zegarek.

Kiedy minęło około pięciu minut, wrócił ten sam pracownik dworca. W ręce trzymał małą plastikową torbę. Mówiąc: „To kruszony lód z pokoju socjalnego. Jest go tylko trochę, ale proszę, jeśli pan chce”, podał go Tatsuya.

Zanim się zorientował, Tatsuya powiedział na głos: „Bardzo dziękuję”. Nieświadomie również głęboko skłonił głowę. Pracownik dworca uśmiechnął się i powiedział: „Mam nadzieję, że pańska matka będzie zadowolona”. Tatsuya był zaskoczony. Pracownik zapamiętał, że wcześniej wspomniał, iż to prezent dla matki.

Tatsuya szybko otworzył białą papierową torbę i ułożył kruszony lód wokół pojemnika z kakigori. Chłód przeniósł się na jego dłonie. Wilgoć na dnie torby nie ustała, ale to powinno utrzymać lód na chwilę. Pięć minut do odjazdu.

Kierując się w stronę peronu, Tatsuya podziękował pracownikowi dworca jeszcze raz. „Naprawdę mnie pan uratował”. Pracownik dworca odpowiedział: „Proszę uważać na siebie”. Tatsuya wbiegł po schodach.

W chwili, gdy dotarł na peron, rozległa się zapowiedź, że drzwi Shin-kaisoku się otwierają. Tatsuya wślizgnął się na koniec kolejki i w końcu udało mu się wsiąść. Tuż przed zamknięciem drzwi obejrzał się na peron, a ten pracownik dworca machał do niego.

Tatsuya usiadł na swoim miejscu i delikatnie położył białą torbę na kolanach. Chłód wciąż był wyczuwalny. Za oknem przesuwał się krajobraz Kioto. Osaka była już niedaleko.